Zoals geopenbaard aan God’s Boodschapper
Marshall Vian Summers
op 23 maart 1992
te Boulder, Colorado

Over deze tekst

Wat je in deze tekst leest is de transcriptie van de originele stem van de Engelenschare zoals zij door de Boodschapper Marshall Vian Summers sprak.

Hier wordt de originele communicatie van God, die voorbij woorden bestaat, vertaald naar menselijke taal en begrip door middel van de Engelenschare die over de wereld waakt. De Engelenschare levert vervolgens Gods Boodschap aan de Boodschapper, waarna het wordt getranscribeerd en beschikbaar gemaakt aan jou en aan alle mensen.

In dit opmerkelijke proces spreekt de Stem van de Openbaring opnieuw. Het Woord en het Geluid zijn in de wereld. Moge jij de ontvanger zijn van dit geschenk van de Openbaring en moge jij open staan om deze unieke Boodschap in ontvangst te nemen voor jou en voor jouw leven.

WAT BETEKEND DISCRETIE? Het betekend het vermogen om te weten wanneer te spreken en wanneer niet te spreken. Kan je je herinneren dat je iets zei en dan spijt had dat je het gezegd had? Kan je je herinneren dat je iets tegen iemand zei en je realiseerde dat het verkeerd was om dat te zeggen? Misschien was het verkeerd voor hen, of het vertelde misschien teveel over jou. Kan je je herinneren dat je iemand anders iets vertelde, maar dat dat ongepast was? Of misschien zei je op dat moment iets dat door een verkeerd iemand werd opgepikt of dat verkeerd geïnterpreteerd werd en dat jou later begon te achtervolgen?

Als je over deze zaken nadenkt, zal je zien dat ze een groot communicatieprobleem vormen. In het algemeen zijn er drie verschillende ontwikkelingsstadia bij het communiceren. het eerste stadium is het onvermogen om jezelf uit te drukken. Het tweede stadium is het gevoel dat je jezelf duidelijk moet maken. En het derde stadium is dat je jezelf niet duidelijk hoeft te maken uitgezonderd op zeldzame gelegenheden tegen bepaalde mensen. Deze drie stadia vertegenwoordigen die drie ontwikkelingsstadia bij de mens: de stadia van afhankelijkheid, onafhankelijkheid en onderlinge afhankelijkheid.

In het eerste stadium ben je je nauwelijks bewust van wat je eigen ervaring is en je vind het erg moeilijk om die ten opzichte van iemand anders onder woorden te brengen. Of je hebt de vaardigheid niet om ze onder woorden te brengen of je bent je niet bewust van wat je onder woorden wilt brengen en je bent zo angstig dat je de kloof niet kunt overbruggen om het uit jezelf te trekken. Dit eerste stadium dan, is er een van zelfonderdrukking. Het is geen stadium waar veel onderscheidingsvermogen en discretie tot uitdrukking worden gebracht.

In het tweede stadium ervaar je wat vrijheid, hetgeen betekend dat je eigen ideeën ervaart en in staat bent vrijer en onafhankelijker te denken. Gedurende deze fase voel je je bijna genoodzaakt om jezelf uit te drukken. Je wilt je vrijheid beoefenen. Je wilt jezelf niet terughouden, want je probeert te ontsnappen aan al dat terughouden van jezelf dat jou daarvoor aan banden legde.

Dan gaan we het derde stadium binnen, dat het stadium is waarin je op een zeer verantwoordelijke manier met anderen informatie uitwisselt. Hier wordt discretie erg belangrijk, want je realiseert je dat alles wat je zegt anderen beïnvloed en in alles wat je zegt verklaar je jezelf op een erg permanente manier. Zeker iedereen die zich in een verantwoordelijke positie of leiderspositie bevindt, realiseert zich dat alles wat ze zeggen door iemand serieus genomen wordt. Zij moeten veel voorzichtiger zijn in wat ze zeggen en in wat ze willen benadrukken. Hier brengt communicatie verantwoording met zich mee, niet alleen verantwoording naar jezelf en je verlangen om jezelf uit te drukken, maar verantwoording voor wat gebeurt als gevolg van je zelfexpressie.

Derhalve hebben we afhankelijkheid, onafhankelijkheid en onderlinge afhankelijkheid – de drie stadia van menselijke ontwikkeling. De meeste mensen bevinden zich in de eerste twee stadia. In feite bevinden de meeste mensen zich in het eerste stadium; velen werken zich omhoog naar het tweede stadium en maar zeer weinigen hebben überhaupt het derde stadium bereikt. In het eerste stadium kunnen mensen niet spreken. In het tweede stadium moeten ze spreken als een expressie van hun vrijheid en onafhankelijkheid. In het derde stadium spreken ze zelden met bepaalde mensen voor bepaalde redenen, want ze beseffen hier de grote verantwoordelijkheid de gepaard gaat met zelfexpressie. Als je hierover nadenkt, dan zal je begrijpen dat je binnen deze drie stadia een diepgaand begrip van je eigen ervaring ontwikkeld en dat je wijsheid leert en hoe het op de meest effectieve manier in de wereld tot uitdrukking gebracht kan worden.

In het eerste stadium van afhankelijkheid kan je jezelf niet uitdrukken omdat je je niet voldoende bewust bent van je eigen ervaring en je bezit nog niet de vaardigheden of moed om de banden te verbreken die je tegenhouden. In het tweede stadium van onafhankelijkheid, verbreek je die banden en je verlangen om te communiceren is meer een verlangen om energie los te laten en jezelf te ontlasten dan om effectief anderen te veranderen of te beïnvloeden. Hier wordt zelfexpressie erg chaotisch. Je beseft de gevolgen van wat je zegt nog niet. In plaats daarvan geniet je van de vrijheid om het te zeggen.

Het derde stadium van onderlinge afhankelijkheid, waar je een wisselwerking in relaties vanuit een positie van verantwoordelijkheid en zelfbewustzijn begint, is het stadium waarin jouw discretie steeds belangrijker wordt, want zonder dat produceer je ongewenste en desastreuze gevolgen, voor jezelf en voor anderen. Hier moet je terughoudendheid leren. En hier moet je onderscheidingsvermogen leren teneinde te bepalen wanneer en waar je jezelf moet uitdrukken. Terughoudendheid is hier belangrijk want je moet vaak nalaten wat je wilt zeggen. Mensen die zich in het tweede stadium van onafhankelijkheid bevinden kunnen vaak iets nalaten niet tolereren. Ze denken dat iets terughouden een schending van hun natuur en hun vrijheid is. Ze denken dat ze het recht hebben om alles t.o.v. iedereen onder woorden te brengen. Nou, ze zullen uiteindelijk ontdekken dat dit ongewenste resultaten en conflicten produceert. Het produceert grote problemen in de wereld. Dus als ze slim zijn, zal het tot hun doordringen dat ze beter op moeten letten met wie ze communiceren en wat ze zeggen.

Die individuen die wijs geworden zijn moesten gaan beseffen dat ze overal, bij iedereen en op elk moment voorzichtig moeten zijn met wat ze zeggen. Ze zijn voorzichtig omdat ze beseffen dat zelfexpressie relaties beïnvloed en een reactie in anderen veroorzaakt. Ze willen zuivere relaties cultiveren en ze willen een zuivere reactie voeden. Ze willen de ellende niet die gepaard gaat met onverantwoordelijke zelfexpressie. Door de wijzen wordt deze terughoudendheid dan niet gezien als zelfonderdrukking. Zij zijn in staat zichzelf volledig te uiten. Ze zijn in staat om hun gevoelens, hun boosheid, hun bedroefdheid, hun vreugde, hun inspiratie, hun teleurstelling enzovoort, onder woorden te brengen. Ze hebben deze vaardigheid ontwikkeld. Nu weten ze dat die met wijsheid moeten gebruiken.

Mensen in het eerste stadium van afhankelijkheid kunnen hun gevoelens niet effectief onder woorden brengen, want ze kunnen ze niet ten volle ervaren. Mensen in het tweede stadium van onafhankelijkheid beginnen hun eigen spectrum aan emoties en hun eigen ideeën te ervaren en hun verlangen om deze onder woorden te brengen is groot. Maar dit verlangen is nog niet ontsproten uit wijsheid. Een wijs iemand moet ten allen tijde discretie beoefenen. Hier zullen gevoelens van eenzaamheid en uitsluiting bestaan, want de wijzen kunnen de diepte van hun ervaring bij veel mensen niet effectief uiten. Ze moeten hun ervaring binnen houden en haar daar laten groeien. Dit genereert focus en energie, wat kracht is. Dit ontwikkeld tevens respect voor andermans ervaring en positie in het leven en eveneens respect voor iemands eigen ervaring en positie.

Kracht moet gepaard gaan met verantwoordelijkheid zodat kracht met wijsheid gebruikt kan worden en een gunstig effect kan hebben. Hoe waar is dit in zelfexpressie. Hier is Kennis je gids, want Kennis zal je bewegen om tegen bepaalde mensen te praten en zal bij ieder ander stil blijven. Terwijl je naar Kennis toegroeit en terwijl je je relatie met Kennis cultiveert en leert Kennis te ontvangen, zal jij ook krachtige dingen tot bepaalde mensen richten en stil zijn met ieder ander. Dit zal zonder oordeel of veroordeling gebeuren. Je zult niet de ene persoon als waardig en de ander als onwaardig beoordelen. Het heeft hier niets mee te maken. Het is alleen dat je geroepen wordt bepaalde dingen tot uitdrukking te brengen naar bepaalde mensen waarbij je het gevoel hebt dat ze jouw zelfexpressie op een constructieve en gunstige manier kunnen begrijpen. Bij ieder ander houd je die zelfexpressie in en laat haar potentieel groeien.

Het is interessant dat mensen in het tweede ontwikkelingsstadium, onafhankelijkheid, die zich zo krachtig voelen als ze hun eigen vleugels enigszins beginnen uit te slaan, voortdurend hun kracht en focus verspillen door onverantwoordelijke zelfexpressie. Voor hun gaat zelfexpressie meer over henzelf ontlasten, hun ervaring uit hun systeem krijgen. Ze willen haar niet vasthouden. Ze denken dat terughouden een vorm van zelfonderdrukking is. Omdat ze proberen te ontkomen aan afhankelijkheid zijn ze bang ook maar iets vast te houden en hebben de neiging om zich erg gekrengd te voelen als ze dat moeten. Dit is een adolescent ontwikkelingsstadium. Adolescentie wordt gekenmerkt door nieuwe uitdrukkingsvormen en ervaringen van kracht, maar zonder de wijsheid en verantwoording om kracht te dragen en het wijs te gebruiken.

Het tweede ontwikkelingsstadium is als een onvolwassen volgroeidheid. Veel mensen proberen in het tweede stadium te komen omdat je daar doorheen moet. Veel mensen onderwijzen het zelfs. Ze zijn zeer kritisch op alles wat het recht van een persoon tot zelfexpressie ontzegt of het recht om alles te hebben, te doen of te zijn wat ze willen. Mensen onderwijzen dit omdat ze proberen dit te leren, maar ze beseffen nog niet dat er een enorm stadium volgt. Eigenlijk is het derde stadium, het stadium van onderlinge afhankelijkheid, zoveel groter dan de eerste twee, dat ze niet met elkaar vergeleken kunnen worden. Je zult nooit afstuderen in het derde ontwikkelingsstadium, want er is hier zoveel groei en ontwikkeling door te maken.

Veel mensen willen kracht en alles wat ze met kracht associëren, maar weinigen willen de verantwoording die ermee gepaard gaat. Verantwoordelijkheid vereist onderscheidingsvermogen, discretie en terughoudendheid. Kunnen mensen die met van hun onafhankelijkheid genieten terughoudendheid beoefenen zonder het te zien als een vorm van zelfonderdrukking? Dat kunnen ze alleen maar als ze beseffen dat hun kracht een verantwoording met zich meebrengt en als ze geen chaos om zich heen willen creëren ze hun vermogens voorzichtiger en verstandiger moeten gebruiken. Dit bereid hen voor op discretie.

Nu denken veel mensen dat discretie simpelweg je mond houden is. “Zeg het niet. Zeg dat niet. Houdt het terug. Zeg tegen niemand iets. Je bent veiliger als je je mond houdt.” Zo denken mensen over discretie, maar dit is geen discretie. Discretie is weten wanneer te spreken en weten wanneer niet te spreken en dit trouw te volgen. Dat is discretie. Het vereist dat je kracht, bekwaamheid en een hoog niveau van zelfacceptatie bezit. Als je een kritische relatie met jezelf hebt, zal je niet in staat zijn om iets met wijsheid te benaderen. De man en vrouw van Kennis kunnen hun zich onthouden van zelfexpressie zonder het gevoel zichzelf tekort te doen en ze zijn in staat het risico te nemen iemand iets belangrijks te vertellen, misschien iets dat riskant wordt geacht, zonder het gevoel zichzelf tekort te doen. In feite ontstaat het enige werkelijke gevoel jezelf tekort te doen als je tegen Kennis ingaat. Maar je moet Kennis voldoende ervaren om te weten wanneer je naar Kennis toe beweegt en wanneer je er vandaan beweegt.

Discretie is dan het vermogen om te spreken en niet te spreken. Nu kunnen velen zichzelf niet uiten, terwijl anderen voortdurend praten en alles zeggen tegen iedereen de wil luisteren en tegen iedereen waarbij ze zich op het gemak voelen. Dit vertegenwoordigd twee vroege ontwikkelingsstadia, maar geen van beide vertegenwoordigd een volwassen stadium. Geen van beide benaderingen is effectief in het voeden van een zuivere relatie of dingen op een harmonische manier tot stand te brengen in de wereld. Dus zou je de vraag kunnen stellen; “Hoe weet ik wanneer te spreken en wanneer niet te spreken?” Dat zal je weten omdat Kennis jou zal motiveren. Als je iets tegen iemand wilt zeggen en je voelt weerstand, zeg het dan niet. Als het gevoel van weerstand diep van binnen zit, zeg dan niets. Als de weerstand zich echter aan de oppervlakte bevind en diep binnen weet je dat je iets moet communiceren, dan moet je het risico nemen en de woorden zien te vinden, zonder je te verontschuldigen. Hoe maak je het onderscheid tussen wat diep van binnen zit en wat aan de oppervlakte? Zonder Kennis kan je dit niet doen. Jij kunt denken dat elke impuls waar is of dat elke impuls angst vertegenwoordigd. Een student van Kennis worden is het cultiveren van je relatie met Kennis, die jou meest primaire relatie is. Dit zal jou de ware betekenis van discretie leren, want je zult ontdekken dat Kennis alleen op bepaalde momenten spreekt. Zij wacht op de momenten van gereedheid, als de condities juist zijn, het publiek juist is en de behoefte er is.

Als mensen beginnen met het bestuderen van De Weg van Kennis uit de Grotere Gemeenschap en het volgen van de oefeningen volgens de Oeroude traditie die hier gegeven worden, dan stellen ze Kennis altijd aanhoudende vragen: “ Vertel mij mijn doel. Vertel mij wat ik moet doen. Moet ik deze baan nemen of die baan? Moet ik met deze persoon mee of moet ik niet met deze persoon mee? Moet ik me openstellen of moet ik mij afsluiten? Hoe kan ik vrede hebben? Hoe kan ik gelijkmoedig zijn? Hoe kan ik uit deze situatie komen? Hoe kan ik in die situatie komen? Er is dit aanhoudend vragen stellen en wat ervaren ze wat ze negentig procent van de tijd ontvangen? Ze ervaren stilte, of ze horen hun eigen verstand – hun eigen voorkeuren en hun eigen verwarring. Ze horen ja en nee, doe dit of doe dat niet – Ze horen allemaal dit soort zaken. Maar dit bevind zich helemaal aan het oppervlak van hun geest. Diep beneden heerst stilte.

Dit wijst naar Kennis. Kennis is vervult in zichzelf, dus zij is in staat zichzelf een zeer lange tijd terug te houden. In feite kan er een lange tijd bestaan tussen het weten ervaren en het weten uitdrukken. Normaal is dit het geval. Je kan iets weten en toch kan het jaren duren voordat het naar buiten komt. Je kan iets over elkaar weten en toch kan het bij jou jaren duren voordat je het effectief naar buiten brengt, als je het überhaupt doet. Is dit zelfexpressie? Nee. Dit ik Kennis.

Je relatie met Kennis moet ontwikkeld worden om op dit niveau te kunnen functioneren. Voor het overgrote deel van de mensen die worstelen met afhankelijkheden is dit niet zinvol. Ze ervaren discretie niet in zo’n grote mate. Ze ervaren zelfonderdrukking. Ze kunnen niet spreken. Vaak weten ze niet wat ze moeten zeggen en als ze dat wel doen, kunnen ze het vaak niet uiten. Waarom? Omdat het hun afhankelijkheden in gevaar zou brengen. Als je jou onafhankelijkheid begint op te eisen en voor jezelf op begint te komen, begin je jou afhankelijkheden in gevaar te brengen. Als je daar niet klaar voor bent, dan zal je dat niet doen. Als je er klaar voor bent, begin je aan het tweede ontwikkelingsstadium, dat onafhankelijkheid is, waar je begint van haar vrijheden begint te genieten en haar aansprakelijkheden te ervaren.

Ik geef je hier een idee van discretie binnen een groter verband. Het is verbonden met al het andere wat in De Weg van Kennis uit de Grotere Gemeenschap geleerd wordt. Om in staat te zijn te spreken als het gepast is en niet te spreken als het ongepast is, is een hogere ontwikkeling nodig – een breder begrip van jezelf, je natuur, de dynamiek van jouw relaties en een sterke getrouwheid ten opzichte van je eigen innerlijke leven. Dit alles representeert het groter gebied van jouw ontwikkeling.

Misschien vraag je je nu af; “Hoe kan ik discretie ontwikkelen? Ik realiseer mij dat het moet gebruiken.” Ik zeg; “Wordt een student van Kennis.” Als je een verwantschap met Kennis ervaart en met de Grotere Gemeenschap, die het leven buiten deze wereld vertegenwoordigd, dan is De Weg van Kennis uit de Grotere Gemeenschap jouw weg. Hoe weet je dat het jouw weg is? Omdat je dat weet. Dat is het enige wat je bij de les houdt en jou in staat stelt je te ontwikkelen. Er wordt je per slot van rekening geen rijkdom, macht, liefde, gemak, plezier, glorie, Goddelijke interventie, contacten met engelen en al dit soort zaken beloofd. Je volgt De Weg van Kennis van de Grotere Gemeenschap omdat je weet dat je die moet volgen. Dit zal je verder helpen.

Vroeg of laat vallen alle andere ambities en motivaties weg. En als ze wegvallen zal je beseffen dat de meeste gesprekken overbodig zijn. Het meeste waar je aan denkt als zijnde jouw behoefte om jezelf uit te drukken is er alleen maar om je onzekerheid te compenseren. Hier besef je dat alles wat je zegt waarde heeft of waarde zou moeten hebben. Zelfs als je luchthartig bent wil je dat dat een zinvolle ervaring is zonder te proberen er betekenis aan te geven. Hier wordt je natuurlijker. Je wordt meer als de natuur om je heen, die zwijgzaam en stil is, behalve als er dingen gebeuren. De persoon die stil en zwijgzaam is heeft grote diepte en roept vaak respect op bij anderen, met name als zijn of haar stilte uit wijsheid is voortgekomen.

Individuen die bezig zijn met het herwinnen van Kennis, beginnen het Mysterie van het leven te ervaren en ervaren dat ze het Mysterie binnenin zichzelf dragen. De aanwezigheid van dit Mysterie beïnvloed anderen, zelfs als er niets gezegd wordt. De man en vrouw van Kennis hebben een grote impact op anderen. Ze verspillen hun energie niet aan zinloze gesprekken, analyses of speculaties. Omdat ze hun communicatie binnen henzelf houden, groeit zij en wordt zij sterker. Ze dissiperen haar niet voortdurend door naar hun vrienden te snellen, alles te vertellen wat er met hen gaande is en al hun diepste ervaringen te delen teneinde het uit hun systeem te krijgen. Nee. De man en vrouw van Kennis houden het in hun systeem zodat het in kracht kan toenemen en meer geconcentreerd wordt. Ze willen hun energie nu vasthouden – om het bruikbaar te maken en te richten – in plaats van het te verbruiken zo gauw het ervaren wordt.

Mensen die wijs zijn hebben de noodzaak van discretie ervaren en brengen het effectief in praktijk. Ze praktiseren het omdat ze weten dat het essentieel is. Dat is hun motivatie. Ze worden niet gemotiveerd door angst voor vergelding, angst voor repercussie of zorg voor verlies van liefde of geld. Dat vormt niet hun motivatie. Hun motivatie is het besef dat hun zelfexpressie waardevol is en aan de juiste mensen gegeven moet worden om haar te vervullen. Ze beseffen dat het aan hun is om manieren te leren om zichzelf effectief uit te drukken, waarbij de juiste woorden en vaak zo min mogelijk woorden gebruikt worden. Want als je iets belangrijks te vertellen hebt is de communicatie zwakker naarmate je meer woorden gebruikt.

Hun motivatie is dat ze succes willen zonder zichzelf te verraden. In feite willen ze zichzelf een eer bewijzen. Dus leren ze de Weg van Kennis van de Grotere Gemeenschap, die hen ertoe brengt bepaalde dingen tegen bepaalde mensen op het juiste moment te zeggen en de rest van de tijd blijven ze stil en zwijgen ze, alleen conversaties voerend om de noodzakelijkheden in het leven tot een goed einde te brengen.

Studenten van De Weg van Kennis van de Grotere Gemeenschap realiseren zich dat ze voortdurend stilte moeten beoefenen. Misschien komt stilte als zelfbeperking of zelfonderdrukking op jou over, want je wilt steeds wegkomen van al jou gedachten – jouw fantasieën, kleine drama’s, speculaties, analyses, oude herinneringen en projecties naar de toekomst. Beoefen stilte. Stilte is noodzakelijk als je discretie wilt bereiken. Het is noodzakelijk als je onderscheidingsvermogen wilt ervaren. Het is noodzakelijk als je wilt zien wat er werkelijk gebeurt en weten hoe je moet reageren. Stilte is noodzakelijk om de juiste relaties te kiezen en op de correcte manier door te gaan zonder de hand aan zichzelf te slaan. Het is noodzakelijk als je met wijsheid wilt spreken en handelen. Stilte is noodzakelijk.

Hoe ontwikkel je echte discretie? Ik zal je nu enkele richtlijnen geven. Begin in de eerste plaats als een student van De Weg van Kennis van de Grotere Gemeenschap als je affiniteit hebt met de Grotere Gemeenschap. Indien niet, dan kies een andere weg, een andere vorm van ontwikkeling, maar kies altijd een voorbereiding die die je niet zelf bedacht hebt. Benader het niet eclectisch; een beetje van dit en een beetje van dat kiezen, het deel van dit dat je aanspreekt, het deel van dat dat je aanspreekt en het allemaal samenvoegen. Want weet je wat je dan krijgt? Je krijgt dat wat je aanspreekt en dat wat je aanspreekt brengt je nergens. Het zal je alleen maar op je gemak stellen en bevestigen waar je je nu bevind. In feite leer je in De Weg van Kennis van de Grotere Gemeenschap je voorkeur te overstijgen in plaats van haar te volgen. De Weg van Kennis brengt je voorbij voorkeuren naar wat geweten wordt. Mensen die kiezen voor de eclectische benadering van ontwikkeling, bevestigen alleen maar hun voorkeur en zullen er nooit aan ontsnappen. Hun gevoel dat ze onvrij en onvervuld zijn zal hun blijven opjagen, met weinig verlichting in zicht.

Kies daarom een voorbereiding die niet door jezelf gemaakt is. Kies iets dat je verder kan brengen dan je nu bent, in nieuw territorium. Dit is scholing en dit is ontwikkeling. Jawel, er is enige behoefte aan zelfbekrachtiging, maar je moet nog steeds verder komen dan je nu bent. Als je een eclectische benadering kiest, zal je niet verder komen dan je nu bent. Je zult alleen de nadruk leggen op waar je nu bent. Je zult jezelf meer er in investeren. Daarom is het de grote weg naar nergens. Als je een ware student in De Weg wilt zijn, dan moet je een voorbereiding kiezen die geschikt voor je is, maar die niet door je voorkeur en je gevoelens van moment tot moment bepaald wordt. Dan zal je de oefeningen doen op dagen dat je er zin in hebt en op dagen dat je er geen zin in hebt. Dan zal je in staat zijn met ideeën om te gaan als ze je aanspreken en als ze je niet aanspreken. En je zult in staat zijn vaardigheden te leren als ze bij jouw doelstellingen lijken te passen en als ze niet lijken te passen bij jouw doelstellingen. Dit betekend een student zijn – iets nieuws leren, gaan waar je nog niet eerder geweest bent, ideeën er op na houden die nieuw zijn, heroverwegen, vernieuwen, verjongen en herontdekken.

Als je het gevoel hebt dat je er klaar voor bent om een voorbereiding ter hand te nemen, dan zou je jezelf voor moeten bereiden in De Weg van Kennis. Dit zal al je aspecten cultiveren en ware discretie mogelijk maken. Intussen zal ik je enkele richtlijnen geven. Dit zijn slechts richtlijnen, wat betekend dat je moet leren om ze wijselijk op verschillende manieren en in verschillende situaties toe te passen. Het zijn geen regels die nooit wijzigen en die in elke situatie hetzelfde zijn. In feite is de persoon die wijs is erg veranderlijk en kan Wijsheid in verschillende situaties en op verschillende manieren aanpassen en toepassen. Dit vertegenwoordigd volwassenheid en ontwikkeling.

De beginnende student denkt vaak zwart-wit, dus als de voorbereiding zegt; “Doe dit,” proberen ze dit onder alle omstandigheden te doen, zonder te zien hoe die omstandigheden variëren of hoe de toepassing onder verschillende omstandigheden anders moet zijn. Dus, gegeven deze neiging bij de meeste mensen zeg ik; “Zeg zo weinig mogelijk” Communiceer met mensen die je vertrouwd, die jouw hoog aanslaan en die respect hebben voor jouw spirituele leven zonder dat ze proberen hun gezichtspunt aan jou op te dringen. Als je iets moet zeggen, zeg het dan simpel. Je hoeft niet alles uit te leggen, een groot aantal voorbeelden te geven en te praten tot er niets meer te zeggen valt. Laat mensen tijd besteden aan hetgeen je hebt gezegd in plaats van te proberen het volkomen verteerbaar voor ze te maken. Als je de behoefte voelt om iets te verwoorden, maar de mogelijkheid is er niet of de juiste mensen zijn er niet, houd het dan voor je. Laat de vuren binnenin jou harder branden. Deze druk voelen is prima. Houd deze energie vast. Het lijkt op sex. Sommige mensen denken dat zo gauw ze zich opgewonden voelen ze uit moeten gaan en meteen sex moeten hebben om zichzelf te ontlasten. Dit is waanzin. Denk hier over na en je zult zien dat dit waanzin is.

Evenzo, als er iets is dat je aan iemand specifiek moet vertellen, of tegen iedereen, of tegen het universum en de mogelijkheid is er niet, of de mogelijkheid is niet helemaal juist, of het is niet de juiste tijd, houd het dan voor je. Laat het groeien. Zo ontwikkel je diepte, potentie, inzicht en zelfbewustzijn in jezelf. Als er een druk is, laat de druk er zijn. Als er dan een mogelijkheid is om wat dan ook onder woorden te brengen, zal het met ontzettende kracht gezegd worden. Zoals de boog aanspannen, is die druk hetgeen wat de pijl de wereld in schiet. Dat geeft jou zelfexpressie kracht. Mensen die praten, praten, altijd praten, hebben geen potentieel in zelfexpressie. In hun heeft zich niets opgebouwd. De pijl valt gewoon voor hen op de grond. Hij gaat nergens heen. Maar als je jouw communicatie binnenin jou laat groeien, heeft zij kracht en als ze tot uitdrukking wordt gebracht zit er een sterkte in.

Dus voel de druk. Laat de vuren toenemen. Als je dit op een wijze manier doet, zal het inzicht ontwikkelen en het vermogen om jezelf terug te houden, wat je moet doen als je een volwassen mens wilt worden. Alleen pubers zijn wild en buitensporig, lopen rond, zeggen altijd van alles tegen iedereen als het gevoel hen overvalt. En ze begrijpen niet waarom hun leven zo beladen is met conflict en onmin.

Het is waar dat de wijzen meestentijds zwijgen. Kennis is zo. Als Kennis echter zijn pijl los laat, kan dat een leven compleet veranderen. Het kan de koers van de wereld veranderen. Maar degenen die worstelen met afhankelijkheden kunnen dit niet zien. Dit ziet er uit als een verdonkering en verdieping van hun dilemma, hoewel het heel anders is. En voor hen die genieten van de nieuw gevonden vrijheid van onafhankelijkheid in de tweede ontwikkelingsfase, lijken deze ideeën hun terug te werpen, terug naar een staat van afhankelijkheid. Ze willen niet dat iets hun nieuwe vrijheden inperkt. Dit komt doordat onafhankelijkheid een zeer adolescente fase is. Pubers willen door niets teruggehouden of beperkt worden. Daarom is er tijdens adolescentie erg weinig wijsheid – veel onderzoek en experimenteren en veel onheil, teleurstelling en verschrikkelijke fouten, maar erg weinig wijsheid.

Als je op zoek bent naar wijsheid, dan moet je discretie beoefenen en je moet de paden van discretie leren. Om de paden van discretie te leren moet je De Weg van Kennis leren. Daarom moet je in plaats van een vaardigheid, ze allemaal leren. In plaats van een deugd te leren moet je rechtschapen worden. In plaats van te leren een kracht te verwerven, moet je krachtig worden. Het leren van discretie in haar ware betekenis betekent een heel en verenigd persoon te worden, een persoon die de aanwezigheid van Kennis binnenin voelt, een aanwezigheid die autogenetisch is.

Hierbij besef je dat je leven en alles wat je doet via een netwerk van relaties geuit wordt, dat je langzaam zult willen ontwikkelen met de juiste mensen en met het juiste doel. Je bent een individu, maar jouw individualiteit heeft alleen betekenis binnen de context van relaties. Zij heeft alleen betekenis in termen van wat je bij kunt dragen.

Hier beschrijf ik het derde ontwikkelingsstadium, het stadium van onderlinge afhankelijkheid, waarin je de relatie opnieuw aangaat als een verantwoordelijk individu. Hier ben je in staat om zelfstandig te denken. Hier ben je in staat je te verantwoorden voor je eigen ervaring en besef je dat je het leven opnieuw moet aangaan op een ware en zinvolle manier om enige voldoening te hebben. Want onafhankelijkheid, hoewel spannend en opwindend, is in feite in haar essentie eenzaam en afzonderend. Het is inefficiënt en niet in staat tot het produceren van grote resultaten. Je kunt immers je onafhankelijkheid maar voor bepaalde tijd verkondigen. Vervolgens realiseer je je dat je iets te doen hebt in het leven en wil je dat doen.

Om iets belangrijks in het leven te doen moet je relaties met anderen aangaan en leren harmonieus met hen te werken. Je moet leren om kracht te delen. Je moet leren jezelf terug te houden. Je moet leren een compromis te sluiten als een compromis nodig is. Je moet onderscheidingsvermogen leren. Je moet al deze zaken leren en dit bereid je voor op het derde ontwikkelingsstadium, dat het stadium van dynamische en zuivere interactie met anderen is. Hier wordt je behoefte aan discretie groter als je het belang van je eigen leven en je eigen zelfexpressie inziet. Hier besef je dat de meeste conversatie onnodig is en alleen maar een manier voor mensen is om hun onveiligheid te compenseren. Hier heeft stilte de voorkeur, want in stilte begin je jou aanwezigheid, de aanwezigheid van anderen en de betekenis van jouw relaties te ervaren.